🧸 Słuchowisko terapeutyczne • spektrum • empatia • perspektywa
Co widzi mój pluszak?
Opowieść widziana oczami misia, który leży obok Adasia i widzi to, czego dorośli czasem nie zauważają: napięcie w ciele, za głośny dzwonek, metkę jak sto komarów i ciche emocje dzieci.
rozdziały słuchowiska
Cztery rozdziały opowiedziane z perspektywy pluszaka.
Każdy rozdział można czytać, słuchać i omawiać z dzieckiem spokojnie, bez nacisku. Pluszak staje się bezpiecznym pośrednikiem do rozmowy o emocjach.
Kiedy leżę obok Adasia
Miś opowiada o Adasiu, chłopcu w spektrum autyzmu. Widzi z bliska jego rytuały, samochodziki ustawione w równym rzędzie, zmęczenie po szkole, dźwięki, światło i małe rzeczy, które potrafią zrobić wielką różnicę.
Dzień, w którym zniknąłem
Miś gubi się na korytarzu. Znika z bezpiecznego miejsca i zaczyna się część o lęku, zmianie planu, niepewności i tym, jak ważne dla dziecka bywają znajome przedmioty.
Inne ręce, inne serce
Pluszak trafia do Hani. Dzięki temu historia pokazuje nie tylko dziecko w spektrum, ale też ciche dziecko, które wygląda na „grzeczne i bez problemów”, a w środku nosi dużo niewypowiedzianych emocji.
Droga do domu
Finałowa część o powrocie, zrozumieniu i tym, że każde dziecko zasługuje na kogoś, kto potrafi powiedzieć: „Widzę cię. Jestem przy Tobie”.
o czym jest ta historia
Miś widzi więcej niż dorosły wzrok.
Pluszak leży bardzo blisko dziecka. Widzi dłoń zaciśniętą na kołdrze, napięcie w ramionach, oddech, który przyspiesza po głośnym dniu, i małe rytuały, które pomagają odzyskać spokój.
Ta bajka uczy, że zachowanie dziecka często jest tylko wierzchołkiem góry. Pod spodem mogą być bodźce, zmęczenie, lęk, trudność w nazwaniu emocji albo potrzeba bezpiecznego powrotu do tego, co znajome.
Najważniejsza myśl
„Nie każde dziecko powie od razu, co czuje. Czasem najpierw opowie to jego pluszak.”
pakiet edukacyjno-terapeutyczny
Jedna bajka, gotowe zajęcia i karty pracy.
Historia rozrosła się w pełny pakiet dla nauczycieli, pedagogów, psychologów, terapeutów i rodziców. Można użyć jej na zajęciach, w gabinecie albo podczas spokojnej rozmowy w domu.
Bajka w 4 rozdziałach
Historia Adasia, Hani i misia, która pomaga mówić o emocjach bez pytania dziecka wprost: „co czujesz?”.
Scenariusz zajęć
Gotowy plan pracy oparty o podstawę programową, z pomysłem na rozmowę, ruch i bezpieczne ćwiczenia.
Karty pracy
„Co widzi mój pluszak?”, „Mapa emocji pluszaka” oraz „Mój piąty rozdział”.
Mój pluszak widzi, kiedy jest mi trudno.
Mój pluszak może powiedzieć coś, czego ja jeszcze nie umiem nazwać.
Nie jestem dziwny. Widzę świat po swojemu.
co dostaje dziecko
Bezpieczny sposób mówienia o sobie.
Dziecko nie musi od razu mówić: „ja się boję”, „ja się złoszczę”, „ja nie daję rady”. Może powiedzieć: „mój pluszak martwi się, kiedy…”. To łagodniejsze i często dużo łatwiejsze.
Pluszak staje się pomostem między światem dziecka a światem dorosłego.
dla dorosłych
Ta historia zmienia pytanie.
Zamiast: „dlaczego ono tak robi?”, pojawia się: „co ono teraz próbuje unieść?”.
W domu
Po odcinku można zapytać: co dziś widział Twój pluszak? Co go ucieszyło, a co zmęczyło?
W klasie
Dzieci mogą opisywać sytuacje z życia oczami pluszaka, zamiast mówić od razu o sobie.
W terapii
Pluszak pomaga wejść w temat bodźców, emocji, bezpieczeństwa i potrzeb bez presji.
jak pracować z bajką
Po rozdziale wystarczy mała rozmowa.
Co dziś zobaczyłby Twój pluszak?
Kiedy Twój pluszak czułby spokój?
Co mogłoby mu pomóc, gdy świat jest za głośny, za szybki albo za bliski?
ilustracje i kulisy
Ręczna okładka, pakiet i proces tworzenia.
Tu widać, że ta historia nie powstała z katalogu. Jest odręczna, bliska i przygotowana do realnej pracy z dziećmi.
Ta bajka mówi dziecku: widzę cię.
A dorosłemu przypomina, że czasem najważniejsze emocje są ukryte bardzo cicho.
„Co widzi mój pluszak?”️
Tak! Zrobiłem to! Fantastycznie! 
️„Co widzi mój pluszak?”️ właśnie oficjalnie zamienia się z jednej bajki w pełny, ponad 30 stronnicowy pakiet edukacyjno-terapeutyczny.
Skąd to się wzięło? 
Podczas wizyty w Przedszkolu Miejskim nr 11 z Oddziałami Integracyjnymi im. Misia Uszatka w Starachowicach spojrzałem na ścianę. A tam Miś Uszatek. Taki zwykły-niezwykły bohater tylu dziecięcych historii. I nagle w głowie pojawiło mi się jedno zdanie:
„Ile taki pluszak już widział dzieci? Ile widział łez, śmiechu, napięcia, strachu, cichych rozmów?
Z tej jednej myśli powstała bajka „Co widzi mój pluszak?”. Opowieść widziana oczami misia należącego do chłopca w spektrum autyzmu.
Ale szybko okazało się, że to nie będzie tylko bajka.
O czym jest ta historia?
Pluszak-narrator, leży obok Adasia. Widzi wszystko z bardzo, bardzo bliska.
Widzi, jak dla dziecka w spektrum zwykły dzwonek w szkole bywa jak gong obok ucha.
Widzi, jak metka w piżamie potrafi być „jak sto komarów”, a szew w skarpetce rozwalić cały poranek. Widzi, jak ważne są rytuały, plan, porządek samochodzików stojących w równym rządku. Widzi też to, czego często my dorośli nie dostrzegamy: napięcie w ramionach, przyspieszony oddech, myśli kłębiące się w głowie dziecka długo po tym, jak kończy się szkolny dzień.
A potem Miś… znika.
Gubi się na korytarzu.
Trafia do rąk innego dziecka, dziewczynki Hani.
I nagle perspektywa się rozszerza: Adaś, chłopiec „widziany” przez dorosłych jako ten „z trudnościami”, oraz Hania, dziecko ciche, grzeczne, zawsze „bez problemów”, a w środku z całym oceanem niewypowiedzianych emocji.
Pluszak odkrywa, że: nie tylko dzieci w spektrum potrzebują być lepiej zrozumiane.
Ciche, wzorowe, „zawsze ogarnięte” dzieci też bardzo często niosą ciężar, którego nikt nie widzi, bo „z nimi przecież wszystko w porządku”.
Co zrobiłem z tą historią?
Nie chciałem, żeby to była po prostu ładna opowieść do posłuchania i zapomnienia.
Dlatego na bazie tej bajki stworzyłem kompletny pakiet, z którego może skorzystać:
– nauczyciel w przedszkolu oraz szkołach klas I–V,
– pedagog, psycholog szkolny, terapeuta,
– rodzic, który wieczorem chce wyciszyć dziecko.
W pakiecie jest:
bajka „Co widzi mój pluszak?”: cztery rozdziały, historia Adasia, Hani i misia,
scenariusz zajęć oparty o podstawę programową MEN, gotowa lekcja, krok po kroku,
trzy karty pracy dla dzieci:
• „Co widzi, co słyszy, co czuje mój pluszak?”: dziecko opisuje sytuację z życia oczami pluszaka (to bezpieczniejsze niż mówienie wprost „o sobie”),
• „Mapa emocji pluszaka”: proste emocje (radość, smutek, złość, strach, spokój, zaskoczenie) z miejscem na zdania typu: „Mój pluszak martwi się, kiedy…”, „Mój pluszak jest ze mnie dumny, gdy…”,
• „Mój piąty rozdział”: szablon, w którym każde dziecko dopisuje własny „ciąg dalszy” bajki, z perspektywy swojego pluszaka;
instrukcja dla nauczyciela jak poprowadzić zajęcia, na co uważać przy dzieciach w spektrum, jak nie zrobić nikomu krzywdy źle zadanym pytaniem;
instrukcja dla rodzica o co pytać, czego nie mówić („Inne dzieci dają radę”, „Przesadzasz”), jakie zdania naprawdę wspierają („Cokolwiek czujesz możesz mi o tym powiedzieć”).
To wszystko zebrane jest w jedną spójną całość, tak żeby można było z korzystać od razu w szkole, w gabinecie, przy biurku z dzieckiem.
Po co to wszystko?
Z perspektywy naukowej i pedagogicznej ten pakiet robi kilka ważnych rzeczy naraz:
pomaga dzieciom ćwiczyć perspektywę, opowiadają o emocjach „przez pluszaka”, co jest dla wielu z nich dużo łatwiejsze niż mówienie wprost „ja czuję…”;
oswaja temat neuroróżnorodności, pokazuje, że mózg może działać trochę inaczej: głośniej, intensywniej, bardziej szczegółowo, i to nie jest wada, tylko inny sposób bycia w świecie;
daje język do rozmowy o bodźcach: hałas, dotyk, zmiany planu przestają być fanaberią i marudzeniem, a stają się czymś, co można nazwać i zrozumieć;
wzmacnia empatię, dzieci zaczynają inaczej patrzeć na kolegów, którzy czasem zatykają uszy, uciekają w kąt, milczą albo „za bardzo się starają”.
A z perspektywy serca to jest po prostu pakiet o tym, że:
żadne dziecko nie jest dziwne,
każde widzi świat po swojemu,
i każde zasługuje na kogoś, kto stoi obok i mówi: „Widzę cię. Jestem przy tobie”.
I jeszcze dwie ważne rzeczy na koniec:
Okładkę tego pakietu narysowałem ręcznie. 
Chciałem, żeby wyglądała bardziej jak szkic z zeszytu niż „ładna grafika z komputera”. Bo ta historia jest z krwi i kości, z życia, nie z katalogu.
Słuchowisko do bajki „Co widzi mój pluszak?” też powstało z moim głosem, tak jak zawsze.
Jeśli jesteś nauczycielem, pedagogiem, psychologiem albo rodzicem i czujesz, że taki zestaw bajkoterapii „to jest to”, daj znać w wiadomości prywatnej, przyjade do szkoły i przeprowadzę pełne zajęcia, albo nauczę Was, jak samemu pracować i odnaleźć się w świecie pełnym wrażliwych osób.
Koszt zajęć dla dzieci?
Moja cena 0zł jest niezmienna – dobro się rozdaje, nie sprzedaje!
Tym razem to pluszaki pomogą nam zobaczyć dzieci trochę wyraźniej. 
Przemek
Co widzi mój pluszak?
Rozdział pierwszy:
Kiedy leżę obok Adasia.
Rozdział drugi:
Dzień w którym zniknąłem.
Rozdział trzeci:
Inne ręce, inne serce.
Rozdział czwarty:
Droga do domu.