Madagaskar: bajka, ruch i dziecięca ciekawość.

Miałem ogromną przyjemność spotkać się z dziećmi w Niepublicznym Przedszkolu i Szkole Podstawowej „Madagaskar”.

Czytaliśmy wspólnie bajkę terapeutyczną, a potem pracowaliśmy w ruchu rozwijającym według metody Weroniki Sherborne.

To było jedno z tych spotkań, które pięknie pokazują, że bajka to nie tylko „opowieść do posłuchania”, ale realne narzędzie rozwojowe. Dzieci poprzez historię uczyły się czym jest empatia, jak rozpoznawać emocje u innych, jak reagować na czyjeś trudności i jak być wsparciem, nawet małym gestem. Pojawił się też bardzo ważny temat determinacji, że nie wszystko wychodzi od razu, że czasem trzeba spróbować jeszcze raz, nie poddawać się po pierwszej, drugiej lub trzeciej porażce i wierzyć w siebie.

W części ruchowej pracowaliśmy nad świadomością ciała, granicami, współpracą i poczuciem bezpieczeństwa. Metoda Sherborne w naturalny sposób wspiera rozwój emocjonalny i społeczny, dziecko nie „uczy się o relacjach”, ono ich doświadcza całym sobą: ruchem, dotykiem, bliskością, zaufaniem.

Na koniec było jeszcze bajko-naukowe węszenie, czyli łączenie świata emocji z ciekawością poznawczą. Dzieci zobaczyły odpowiedzi na nietypowe pytania, dokładnie tak, jak lubi mózg dziecka: przez historię, ruch i doświadczenie.

Edukacja emocjonalna i naukowa mogą iść razem.

Takie spotkania są dla mnie dowodem, że edukacja emocjonalna i naukowa nie muszą być oddzielne. One najlepiej działają wtedy, gdy idą razem.

Bo dziecko, które rozumie swoje emocje, łatwiej się uczy. A dziecko, które czuje się bezpiecznie, ma odwagę być ciekawe świata.

Dziękuję Pani Dyrektor mgr Elżbiecie Piaseckiej oraz Pani Dr Elżbiecie Zyzik za zaproszenie, cudowną! fantastyczna, a wręcz jak z bajki atmosferę, oraz przede wszystkim dzieciom, bohaterom tej najlepszej przygody dzisiejszego dnia za zaangażowanie, wspaniale rysunki i radość której się nie da kupić za żadne pieniądze.

Przemek