🪐 Słuchowisko terapeutyczne • wrażliwość • spektrum • bodźce
Czy kosmos jest zielony?
Opowieść o Kubie, który odkrywa, że jego „inność” nie jest zepsuciem, tylko innym ustawieniem kosmosu w głowie.
odcinki
Pięć rozdziałów spokojnej podróży przez wrażliwy kosmos.
Każdy odcinek prowadzi dziecko przez inną planetę i inny rodzaj bodźców: dźwięk, światło, przestrzeń, dotyk i przeciążenie wszystkim naraz.
Radio i deszcz z kosmosu
Kuba dostaje od dziadka stare radio. Nocą widzi deszcz meteorytów, a jeden z nich wpada prosto do środka radia.
Planeta Dźwięków i Litia
Planeta dla dzieci, które słyszą świat za głośno i potrzebują prawa do ciszy, przerwy oraz spokojnego miejsca.
Planeta Światła i Lumis
Opowieść o dzieciach, które męczą ostre lampy, migające ozdoby, kontrasty i nagłe błyski.
Planeta Przestrzeni i Aira
Rozdział o tłumie, korytarzach, kolejkach i potrzebie dwóch kroków miejsca wokół siebie.
Planeta Dotyku i mój zielony kosmos
Finałowa część, w której Kuba lepiej rozumie swoje ciało, emocje i własny sposób odczuwania świata.
o czym jest ta historia
Kuba, stare radio i zielona mgła.
Kuba dostaje od dziadka stare radio. Gdy włącza urządzenie, z głośnika nie płynie muzyka, tylko zielona mgła, która otula jego pokój i przenosi go na kolejne planety.
Każda planeta jest metaforą jednego obszaru wrażliwości. Tam nikt nie mówi: „nie przesadzaj” albo „przyzwyczaisz się”. Tam dzieci uczą się rozumieć swój układ nerwowy i mówić o swoich potrzebach.
Najważniejsza myśl
„Mój kosmos jest trochę inny. Ale jest mój. I mam prawo o niego dbać.”
mapa wrażliwości
Planety, które pomagają nazwać to, co dziecko czuje.
Gdy dźwięk boli, dziecko ma prawo zakryć uszy i poszukać Strefy Ciszy.
Gdy oczy mrużą się same, można szukać cienia, czapki albo przygaszonego światła.
Gdy w tłumie robi się duszno w środku, można stanąć z boku i poprosić o miejsce.
Nie każdy dotyk jest taki sam. Ciało może lubić jedne rzeczy, a innych potrzebować mniej.
Twoje ciało wie, kiedy jest za głośno.
Twoje oczy mają prawo nie lubić ostrego światła.
Możesz kochać ludzi i jednocześnie potrzebować dwóch kroków przestrzeni.
co usłyszy dziecko
Nie jesteś dziwny. Twój kosmos działa inaczej.
Ta bajka daje dziecku język do opowiedzenia o tym, co wcześniej mogło być tylko płaczem, ucieczką, milczeniem albo napięciem w ciele.
Dziecko dostaje spokojny komunikat: możesz mówić o swoich potrzebach, masz prawo do ciszy, cienia, przerwy i własnego miejsca.
dla rodzica, nauczyciela i terapeuty
Ta historia pomaga dorosłemu zobaczyć zachowanie dziecka inaczej.
Zamiast: „on się izoluje”, pojawia się pytanie: „co jego układ nerwowy teraz przeżywa?”.
W domu
Można po odcinku zapytać: co dziś było dla Ciebie za głośno, za jasno albo za blisko?
W klasie
Można ustalić sygnał „za głośno”, miejsce spokojnej przerwy i zasadę szacunku dla przestrzeni.
W terapii
Można użyć planet jako metafor do rozmowy o bodźcach, regulacji i potrzebach sensorycznych.
jak pracować z bajką
Po każdym odcinku wystarczy mała pauza.
Czy coś z tej planety przypomina Ci Twój dzień?
Kiedy czujesz, że świat jest „za głośno, za jasno, za blisko”?
Co mogłoby być Twoją Strefą Ciszy albo kawałkiem cienia?
ilustracje i kulisy
Rysunki kredkami i zdjęcia z procesu tworzenia.
Świat Kuby ma być bliski dzieciom, dlatego ilustracje są odręczne, niedoskonałe w dobrym sensie i ciepłe.
Ta bajka nie mówi dziecku: musisz się zmienić.
Mówi raczej: poznaj swój kosmos, nazwij go i naucz się o niego dbać.
Czy kosmos jest zielony?