PWSH Pomerania w Starachowicach

PWSH Pomerania Starachowice

Dziś wydarzyło się coś niezwykłego.

Przez godzinę miałem zaszczyt mówić do Studentów Pedagogiki Specjalnej oraz Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej w Auli PWSH „Pomerania” w Starachowicach.

Ale to nie była zwykła prelekcja. To była opowieść. O dzieciach, o emocjach, o nadziei. O bajkach, które potrafią leczyć, jeśli wypowiada się je z sercem.

Opowiadałem jak: wraz Jasiem tworzymy terapeutyczne opowiadania, potrafię wczuć się w emocje dziecka ze spektrum nie przez teorię, ale przez zrozumienie.

Nie tylko teoria. Zrozumienie, doświadczenie i serce.

Mówiłem o sile głosu, o tym, że mój ma 124 Hz, a ten terapeutyczny idealny to przedział 110 Hz do 130 Hz… i że to nie przypadek, że dzieci tak reagują na opowieści.

Opowiadałem o Szczurku Wąchaczu, o Mgiełce w Szkole, o Fikulku i Koralince, o Plecionej Lalce i Guzikowym Chłopcu, o bajkach, które powstają z potrzeby, z miłości i z wyobraźni.

O tym, że wszystko, co widzą na stronie, stworzyłem z Jasiem sercem i wyobraźnią. Opowiadałem o filtrach sensorycznych, o dzieciach, które się śmieją, wracają, proszą o więcej, opowiadają rodzicom.

I o tym, że bajkoterapia to nie wszystko, ale to piękny element większej układanki.

Brawa, które powiedziały więcej niż zwykłe „dziękuję”.

Na koniec… dostałem takie brawa, jakich jeszcze nigdy nie dostałem.

Zatkało mnie. Serce biło mocniej. Zrozumiałem, że to, co powiedziałem, dotarło.