Guzikowy chłopiec w Małyszynie

Guzikowy chłopiec znów narobił zamieszania… tym razem w Małyszynie.

Guzikowy chłopiec znów narobił zamieszania… tym razem w Małyszynie.

Dziękuję Szkole Podstawowej im. Eugenii Staniewskiej w Małyszynie za zaproszenie, a mojej Szkole Podstawowej nr 2 im. Jana Pawła II w Starachowicach za wsparcie i to, że mogłem pojechać z bajką dalej w świat.

Czytaliśmy „Skrytkę pod podłogą. Historię guzikowego chłopca” i zobaczyłem „to coś”, co zawsze mnie zachwyca: dzieci wyłapujące szczegóły jak detektywi. A to wcale nie „tylko bajka”.

Gdy dziecko słucha opowieści i potem ją opowiada po swojemu, ćwiczy pamięć, uwagę i układanie przyczyn–skutków. To jest dokładnie to, co w rozwoju nazywamy budowaniem rozumienia historii i emocji. Dzieci uczą się „co się stało” i „co mógł czuć” bohater. I nagle rozmowa o bajce staje się bezpiecznym sposobem mówienia o sobie.

Potem przyszedł czas na rysunki i tu zadziała się magia, ale taka bardzo „psychologiczna”. Dzieci często potrafią narysować to, czego nie umieją jeszcze nazwać słowami. Obraz pomaga uporządkować emocje i wyciągnąć je na wierzch bez presji.

No i ruch rozwijający, moja ulubiona część. Ruch to nie tylko „rozładowanie energii”. To regulacja układu nerwowego: kiedy dziecko ma w ciele więcej spokoju, łatwiej mu współpracować, słuchać, czekać na swoją kolej i po prostu być z innymi. A ćwiczenia w parach i w grupie robią jeszcze jedną ważną rzecz: budują zaufanie i poczucie „jestem bezpieczny wśród ludzi”.

Wracałem z tego spotkania z wielką wdzięcznością i z takim uczuciem, że robię coś naprawdę sensownego: słowo + rozmowa + obraz + ruch. Czyli rozwój „całego” dziecka, nie tylko „głowy”.

Na koniec spotkania dostałem podziękowanie, prezent i plakat z samym sobą jako baśniowy król, i powiem szczerze: takie rzeczy człowiek chowa nie do szuflady, tylko do serca.

Dziękuję i do zobaczenia na kolejnych przygodach!

Obraz pomaga powiedzieć to, czego słowa jeszcze nie umieją nazwać.

Po bajce przyszedł czas na rysunki. Dzieci przedstawiały historię zgodnie z własną wyobraźnią i tym, co szczególnie je poruszyło.

To właśnie w takich pracach często widać emocje, których dziecko nie wypowiada wprost, ale potrafi je pokazać kolorem, kształtem i detalem.

Ruch to regulacja układu nerwowego.

Kiedy dziecko ma w ciele więcej spokoju, łatwiej mu współpracować, słuchać, czekać na swoją kolej i po prostu być z innymi.

Ćwiczenia w parach i w grupie budują zaufanie oraz poczucie: jestem bezpieczny wśród ludzi.