Terapeutyczna Mapa Emocji
Zazdrość
Zazdrość czasem przychodzi wtedy, gdy bardzo chcemy mieć coś, co ma ktoś inny. Ta strona pomaga dziecku spokojnie zrozumieć to uczucie, odetchnąć i zobaczyć, że w każdym z nas jest coś ważnego.
Co to jest zazdrość?
Zazdrość pojawia się wtedy, gdy czujemy, że ktoś inny ma coś, czego my też bardzo byśmy chcieli. Może to być zabawka, sukces, przyjaciel, pochwała albo uwaga bliskiej osoby.
To naturalne uczucie. Nie trzeba się go wstydzić. Ważne jest tylko, żeby zazdrość nie zaczęła mówić nam, że jesteśmy gorsi. Ona może być sygnałem: „czegoś potrzebuję”, „coś jest dla mnie ważne”, „chciałbym też spróbować”.
Rozpoznaj, o co chodzi
Zapytaj siebie: „Czego mi teraz brakuje?” albo „Co chciałbym mieć lub umieć?”. Gdy nazwiesz prawdziwą potrzebę, zazdrość robi się mniej splątana.
Zobacz swoje mocne strony
Każdy ma coś swojego. Jedno dziecko pięknie rysuje, drugie szybko biega, a trzecie potrafi pocieszyć kolegę. Twoje dobre strony też są ważne.
Ucz się od innych
Zamiast myśleć: „on ma lepiej”, można zapytać: „jak on to zrobił?”. Czasem zazdrość może zamienić się w pomysł, odwagę i mały krok do własnego celu.
Oddech „Złagodzenie zazdrości”
Usiądź wygodnie. Weź powolny oddech nosem i pomyśl o jednej rzeczy, którą lubisz w sobie. Potem wypuść powietrze ustami, jakby zielona chmurka zazdrości odpływała coraz dalej.
Powtórz to kilka razy. Możesz dodać ciche zdanie: „Ktoś ma coś dobrego, a ja też mam w sobie dobro”.
Lista wdzięczności
Narysuj lub zapisz kilka rzeczy, za które możesz być wdzięczny. To może być ulubiona zabawka, ktoś bliski, ciepły koc, dobry dzień albo mały sukces. Im więcej dobra zauważasz, tym mniej miejsca zostaje na porównywanie.
Zabawa „Drzewo wdzięczności”
Narysuj duże drzewo. Na kolorowych listkach zapisz albo narysuj rzeczy, które masz, umiesz lub lubisz. Przyklejaj nowe listki każdego dnia. Z czasem zobaczysz, że twoje drzewo też jest pełne dobrych rzeczy.
Ważna myśl
Zazdrość nie oznacza, że jesteś niedobry. To uczucie, które mówi, że coś jest dla ciebie ważne. Możesz je zauważyć, uspokoić i zamienić w pytanie: „co mogę zrobić dla siebie, krok po kroku?”.